Ortodoncja

Diagnoza w ortodoncji po dziś dzień nie ma skonkretyzowanej i ustalonej formy; istnieją liczne rozbieżności co do jej treści. Ortodoncja, choć jest stosunkowo młodą gałęzią wiedzy stomatologicznej, rozwija się nadzwyczaj szybko i z dużą dynamiką. Odnośnie do diagnostyki przeszła ona szereg szybko po siebie następujących „wstrząsów" w zakresie zmienności zasad rozpoznawania, metod diagnostycznych oraz charakteru diagnozy. W obecnym stadium, wobec nagromadzenia wielu cennych materiałów, rozwój diagnostyki ortodontycznej wkroczył w fazę wyzyskania opracowań naukowych dla diagnozy zarówno w pracy klinicznej, jak w lecznictwie uspołecznionym. Dla zrozumienia obecnych założeń diagnostycznych oraz dążeń do usystematyzowania patologii i fizjopatologii narządu żucia konieczne jest omówienie ewolucji metod diagnostycznych, określających charakter diagnozy ortodontycznej w różnych okresach rozwoju tego problemu. W początkowym okresie rozwoju ortodoncji, kiedy zagadnienia patologii streszczały się do stwierdzenia „krzywych zębów" w rozumieniu nieprawidłowej budowy lub położenia zębów Cąói grup zębowych, rozpoznanie streszczało się do opisu objawów miejscowych, a więc diagnoza miała charakter lokalistyczny. Ponieważ zmiany kształtu i pozycji wykazywały dużą różnorodność, już wówczas usiłowano zgrupować i usystematyzować te nienormalności na podstawie objawów klinicznych. Dla dzisiejszych dyskusji diagnostycznych okres ten ma raczej znaczenie historyczne i wiąże się z nazwiskuini Kneisela (1836), Cara-belliego (1842), Welckera (1862), Jszlai (1891) i innych. Wkrótce rozszerzył się pogląd na nieprawidłowości uzębienia, zwrócono bowiem uwagę, że zmiany w kształcie i pozycji zębów w jednym łuku zębowym, pociągają za sobą zmiany w łuku przeciwstawnym Punktem wyjścia dła rozpoznania stała się analiza wzajemnych stosunków między zębami i łukami zębowymi przy zwartych szczękach. Rozpoznanie zawierało ocenę odchyleń w stosunkach okluzyjnych. Ten okres zapoczątkował Angle, który jest twórcą tzw. diagnozy okluzyjnej.